Bizantyjska biżuteria miała swój niepowtarzalny styl i klimat. Kolczyki posiadały zwykle kształt ażurowego, wytłaczanego półksiężyca z krzyżem, w kole okrążonym przez gołębie. Były na ogół długie, swobodnie wiszące, szerokie i okazałe. Koronkowy wzór dodawał im lekkości, która była konieczna, bo przy swojej okazałości mogły by się okazać zbyt ciężkie, by nosić je na uszach. Często spotykany był motyw chrześcijańskich symboli, którym zdobiono zarówno naszyjniki jak i pierścienie. Najczęściej spotykanym wisiorem, noszonym na długich łańcuszkach był krzyż, bardzo często wysadzany dużą ilością różnokolorowych kamieni. Blichtr i okazałość Bizancjum była jednak w dużej mierze na pokaz.
Czasy Bizancjum, to czasy kojarzące się nam z ogromnym bogactwem i przepychem, kultura bizantyjska była bowiem kulturą wielką, ale i mocno krzykliwą. Arystokracja Bizancjum nosiła na sobie imponujące ilości wszelkiego rodzaju biżuterii, obwieszając się świecidełkami na co dzień i od święta, wręcz uginając się pod ciężarem licznych ozdób. W kościele San Vitale we Włoszech wisi do dziś wykonany technika mozaikową, wspaniały portret Cesarzowej Teodory, na którym możemy podziwiać okazałą biżuterię władczyni. Jej suknia była przeplatana złotem i wysadzana cennymi klejnotami, zaś oprawione w złoto perły, rubiny i szmaragdy wisiały w długich girlandach od skroni, po biust monarchinii. Liczne naszyjniki mogły przygiąć nawet najsilniejszego karku. Ogólny blask bijący od osoby cesarzowej mógł oślepić oczy nieostrożnego obserwatora.
